Sophie często spędzała noce na rozmyślaniach. 

Wiercąc się niespokojnie w swoim cieplutkim łóżeczku zastanawiała się nad sensem życia. 

Zadawała setki niemych pytań które trafiały w otchłań tego świata. 

Odpowiedzi nigdy nie słyszła bo nikt nie pomagał jej w rozumieniu tego wszystkiego co ja otaczało.

Nie wiedziała jeszcze że odpowiedzi nosiło ze sobą życie.

 Rodzice spali za ścianą ... i w najśmielszych nawet snach nie śnili  jakie światy nosi w głowie ich dziecko, jakie myśli wirują i pęcznieją w tej czarnej i zadumanej główce.

 Nie było to nic złego myśli były czyściutkie i normalne, ale nie płaskie. 

Myślała o tym co jutro namaluje, jakie są aniołki które pilnują każdego dziecka, zastanawiała sie też co mogłaby zjeść w danej chwili. 

Był to napięty proces myślowy, bardzo z resztą wyczerpujący. 

Spróbujcie sami nie przespać połowy nocy targani setkami myśli które nie chcą dać wam  świętego spokoju.

 W samotności się śmiała i sama sie smuciła. W chwilach radosnych też  była sama ze sobą i kiedy było jej źle to też samej..

 Czasami miała poczucie że jest jedyna na całej ziemi, a to co ją otacza to slajdy wyświetlane przez bezwzględny los albo makieta ludzi i świata poruszana jakimś mozolnym trybem...