Sophie często spędzała noce na rozmyślaniach. 

Wiercąc się niespokojnie w swoim cieplutkim łóżeczku zastanawiała się nad sensem życia. 

Zadawała setki niemych pytań które trafiały w otchłań tego świata. 

Odpowiedzi nigdy nie słyszła bo nikt nie pomagał jej w rozumieniu tego wszystkiego co ja otaczało.

Nie wiedziała jeszcze że odpowiedzi nosiło ze sobą życie.

 Rodzice spali za ścianą ... i w najśmielszych nawet snach nie śnili  jakie światy nosi w głowie ich dziecko, jakie myśli wirują i pęcznieją w tej czarnej i zadumanej główce.

 Nie było to nic złego myśli były czyściutkie i normalne, ale nie płaskie. 

Myślała o tym co jutro namaluje, jakie są aniołki które pilnują każdego dziecka, zastanawiała sie też co mogłaby zjeść w danej chwili. 

Był to napięty proces myślowy, bardzo z resztą wyczerpujący. 

Spróbujcie sami nie przespać połowy nocy targani setkami myśli które nie chcą dać wam  świętego spokoju.

 W samotności się śmiała i sama sie smuciła. W chwilach radosnych też  była sama ze sobą i kiedy było jej źle to też samej..

 Czasami miała poczucie że jest jedyna na całej ziemi, a to co ją otacza to slajdy wyświetlane przez bezwzględny los albo makieta ludzi i świata poruszana jakimś mozolnym trybem...

Z życia małej Sophie

.... Była utrapieniem dla samej siebie, bo od kiedy pamiętam gryzło ją coś w środku i nie dawało spokoju.

Nie była inna.....śliczna buzia pod deszczem czarnych loków, normalna dziewczynka... 

Eh te czarne tatusiowe oczęta..... jakież bystre i ciekawskie.... Widziały więcej.... 

Po cóż takiej ośmiolatce tyle widzieć i wiedzieć??

Żeby ją głowa rozbolała? albo co gorsza spuchła od natłoku wrażeń i doznań...

 Kiedy ją widywałam była zawsze zajęta, albo sklejała domki z pudełek albo zbierała liście wokół domu na działce. Raz składała krasnale z jabłek. Na to chyba sama nigdy bym nie wpadła.

 Takie coś z niczego. 

Krasnale brały potem udział w podwórkowych teatrzykach na które przychodziły dzieci z sąsiednich blokowisk.

Zapach tego lata pamiętam do dziś...... kiedy mała Sophie wybrała się z rodzicami w niezbyt odległy zakątek spokoju. Był zielony piękny i jeszcze wtedy dziewiczy, nie spaprany odchodami wielkiego świata. 

Dla małego dziecka drzewa są niczym sekwoje, a małe jeziora jak największe oceany  świata i ta ogromna przestrzeń w której można się niemalże utopić.

 Wyobraźcie sobie taką sekwoje w duszy takiej drobnej dziewczynki, albo te oceany... ile ona tego w swoim serduszku nosiła. 

 A zbierała wszystko co tylko zdołała ze sobą zabrać , nawet zapach trawy po deszczu jak wtedy parowała w upale lata.

 Miała tez swój mały ulubiony potoczek w którym lubiła stać i przyglądać się jak woda głaszcze jej malusie paluszki. Ten potok wypływał z lasu przecinał drogę i znikał dalej w zaroślach, tworzył jakby granicę do tego jej "gdzie indziej"